گاز کروماتوگرافی اصطلاحی است که از آن برای توضیح گروهی از تکنیک های جداسازی استفاده می شود که برای آنالیز مواد فرار در فاز گازی بکار گرفته می شوند. در گاز کروماتوگرافی ، اجزای نمونه در یک حلال حل می شوند و بخار می شوند تا آنالیت ها بواسطه توزیع نمونه بین دو فاز یعنی یک فاز ساکن و فاز متحرک، جدا شوند. فاز متحرک یک گاز خنثی از نظر شیمیایی است که نقش حمل کننده ی مولکول های آنالیت را از میان ستون گرما دیده را دارد. گاز کروماتوگرافی یکی از شکل های یگانه کروماتوگرافی است که از فاز متحرک برای تعامل با آنالیت استفاده نمی کند. فاز ساکن یا جاذب جامد است، در نتیجه گاز کروماتوگرافی فاز جامد را داریم (GSC)، یا مایع است و اصطلاح گاز کروماتوگرافی فاز مایع شکل می گیرد (GLC).

کاربرد های دستگاه گاز کروماتوگرافی

گاز کروماتوگرافی، یک روش جداسازی فیزیکی است که در آن مخلوط فرار جدا سازی می شود. از آن می توان در زمینه های مختلفی نظیر صنعت داروسازی، آرایشی و حتی مواد سمی محیطی استفاده کرد. از آنجاییکه نمونه ها باید فرار باشند، نفس، خون، بزاق انسان و دیگر ترشحات حاوی مقدار زیادی از مواد فرار آلی را می توان به آسانی توسط این تکنیک آنالیز کرد. دانستن میزان ترکیبی که در نمونه وجود دارد در مطالعه اثرات سلامت انسان و نیز محیط، مزیت فوق العاده ای دارد.

نمونه های هوایی را نیز می توان توسط گاز کروماتوگرافی آنالیز کرد. اکثر اوقات، واحد های کنترل کیفی هوا از این تکنیک به همراه FID (آشکارساز یونیزاسیون شعله) برای تعیین اجزای نمونه ی هوایی داده شده، استفاده می کنند. گرچه آشکار ساز های دیگر نیز کاربردی هستند ولی FID یکی از مناسب ترین آشکار ساز ها به خاط حساسیت و دقت آن هست و همچنین چون می تواند مولکول های بسیار کوچک را نیز کشف کنید.

روش GC/MS ( گاز کروماتوگرافی /mass spectrometry) روش مفید دیگری است که از آن می توان برای تعیین اجزای مخلوط داده شده با استفاده از زمان های نگهداری و فراوانی نمونه ها استفاده کرد. این روش در بسیاری از زمینه های داروسازی نظیر شناسایی میزان مواد شیمیایی در داروها کاربرد دارد. به علاوه، کارخانه های مواد آرایشی نیز این روش را برای اندازه گیری موثر میزان مواد شیمیایی که باید در محصولات خود استفاده کنند، بکار می گیرند.

ابزار

تزریق نمونه دستگاه گاز کروماتوگرافی

برای ارائه نمونه در راس ستون کروماتوگرافی نیاز به پورت نمونه است. تکنیک های مدرن تزریق اغلب پورت های گرما دیده نمونه

تزریق نمونه کروماتوگرافی گازی

تزریق نمونه کروماتوگرافی گازی

را بکار می گیرند که از میان آن ها می شود نمونه ها را تزریق و به صورت همزمان بخار کرد. از یک میکرو سرنگ کالیبره شده برای تحویل نمونه در حد چند میکرو لیتر از میان یک تیغه لاستیکی به داخل اتاقک تبخیر بکار گرفته می شود. اکثر جدا سازی ها نیاز به تنها اندکی از نمونه اولیه دارند و از یک جدا ساز نمونه برای هدایت نمونه اضافی به بخش خروجی استفاده می شود. کرماتوگرافی های گازی تجاری اغلب هم اجازه به استفاده از تزریق های انشعابی و هم غیر انشعابی اجازه می دهند چون گاهی اوقات از ستون های باریک (مویرگی) و گاهی اوقات فشرده استفاده می کنند. اتاقک تبخیر معمولا در دمای 50 سانتیگراد بیشتر از کمترین نقطه جوش نمونه گرما می بیند و بعدا با گاز حامل برای انتقال نمونه به داخل ستون مخلوط می شود.

 

گاز حامل

گاز حامل یک نقش مهم ایفا می کند و در گاز کروماتوگرافی به کار برده شده فرق می کند. گاز حامل باید خشک، عاری از اکسیژن و از نظر شیمیایی گاز بکار برده شده در فاز متحرک گاز کروماتوگرافی باید خنثی باشد. هلیوم متداول ترین گاز بکار برده شده است چون امن تر است، ولی از نظر کارایی قابل مقایسه با هیدروژن است، و دارای طیف وسیع تری از نرخ های جریان است که با آشکار ساز های زیادی سازگار است. نیتروژن، آرگون و هیدروژن نیز براساس عملکرد مطلوب و نوع آشکار ساز استفاده شده، بکار گرفته می شوند. هم هیدروژن و هم هلیوم که به طور متداول بر روی اکثر آشکارساز های سنتی نظیر یونیزاسیون شعله (FID) و ضریب هدایت دمایی (TCD) و گیر اندازی الکترون (ECD) بکار گرفته می شوند، دارای زمان آنالیز کوتاه تر و دما های شستشوی پایین تر از نمونه به علت نرخ های جریان بالاتر و وزن مولکولی کم، هستند. به عنوان مثال، هیدروژن یا هلیوم در قالب گاز حامل بیشترین حساسیت را با TCD بوجود می آورند که علت آن تفاوت در ضریب هدایت دمایی بین بخار آلی و هیدروژن یا هلیوم است که از گاز حامل دیگر بیشتر است. دیگر آشکارساز ها نظیر اسپکتروسکوپی جرمی از نیتروژن یا آرگون استفاده می کنند که به نسبت هیدروژن یا هلیوم به علت وزن های بیشتر مولکولی که دارند، مزیت های بیشتری دارند، که بواسطه آن کارآیی پمپ وکیوم افزایش پیدا می کند.

تمامی گاز های حامل در تانک های تحت فشار موجود هستند و تنظیم کننده های فشار، وسایل اندازه گیری و وسایل اندازه گیری جریان به شکل دقیقی برای کنترل نرخ جریان گاز استفاده می شوند. اکثر منابع گازی استفاده شده باید دارای محدوده ی خلوص 99.995% – 99.9995% باشند و مقدار اکسیژن آن ها ( کمتر از 0.5 ppm) و هیدروکربن های کلی موجود در تانک، باید کم باشد. سیستم گاز حامل دارای یک غربال مولکولی برای حذف آب و دیگر ناخالصی ها می باشد. استفاده از تله ها گزینه ی دیگری برای خالص نگه داشتن سیستم و حساسیت در سطح بهینه و همچنین حذف اثرات بجا مانده از آب و دیگر آلوده کننده ها است. یک تنظیم کننده فشار دو مرحله ای نیاز است مورد استفاده قرار گیرد تا موج های فشار را به حداقل برساند و نرخ جریان گاز را بررسی کند. برای بررسی نرخ جریان گاز همچنین یک تنظیم کننده فشار یا جریان، مورد نیاز است که هم در تانک و هم ورودی دستگاه گاز کروماتوگرافی قرار گیرد. هر گازی تنظیم کننده خاصی دارد. گاز حامل از پیش گرما داده می شود و از میان یک غربال مولکولی عبور داده می شود تا ناخالصی و آب قبل از ارائه آن به اتاقک تبخیر گرفته شود. یک گاز حامل معمولا در سیستم گاز کروماتوگرافی نیاز است تا از میان تزریق کننده به جریان داده شود و ترکیبات گازی نمونه به داخل ستون گاز کروماتوگرافی هل داده شود که در نهایت به آشکارساز منتهی می شوند ( جزییات بیشتر را در بخش آشکارساز مشاهده کنید).

 

گاز حامل

گاز حامل

 

گرم کن ستونی دستگاه گاز کروماتوگرافی

از گرم کن ترموستات دار برای کنترل دمای ستون ( گاز کروماتوگرافی ) تا چند دهم درجه برای به دست آوردن بیشترین دقت، استفاده می شود. گرم کن می تواند به دو شیوه عمل کند: برنامه ریزی ایزوترمال یا برنامه ریزی دمایی. در برنامه ریزی ایزوترمال، دمای ستون در سراسر عمل جدا سازی ثابت نگه داشته می شود. دمای بهینه ستون برای بکارگیری ایزوترمال در حدود اندازه میانی محدوده ی جوش نمونه قرار دارد. اگرچه، برنامه ریزی ایزوترمال تنها اگر محدوده نقطه ی جوش نمونه اندک باشد، به خوبی جواب می دهد. اگر یک دمای پایین ستون ایزوترمال با یک محدوده نقطه ی جوش وسیع به کار برده شود، ذرات دارای نقطه جوش کم به خوبی حل می شوند ول آن هایی که نقطه جوش بالایی دارند به آهستگی شسته می شوند. اگر دما برای نزدیک کردن دما به نقطه ی جوش ذرات دارای نقطه ی جوش بالا افزایش داده شود، ترکیبات دارای نقطه ی جوش بالاتر به خوبی شسته می شوند ولی ترکیبات دارای نقطه ی جوش پایین تر به قدری سریع شسته می شوند که هیچ گونه جداسازی علنا رخ نمی دهد.

در روش برنامه ریزی دمایی، دمای ستون یا به صورت مداوم و یا به صورت مرحله ای همانطور که فرآیند جداسازی به جلو پیش برده می شود، افزایش داده می شود. این روش به خوبی مناسب جدا سازی مخلوط دارای یک طیف وسیع نقطه ی جوش است. آنالیز در دمای پایین برای حل کردن ترکیبات دارای نقطه ی جوش پایین شروع می شود و در طول جداسازی برای حل کردن فرار های کمتر، یعنی ترکیبات دارای نقطه ی جوش بالای نمونه، افزایش داده می شود. مقادیر 5-7 درجه سانتیگراد در هر دقیقه برای جداسازی برنامه ریزی دمایی متداول هستند.

◄ درخواست خرید خود را در فرم زیر برای ما ارسال کنید ►


در فرم زیر نام  ، ایمیل و شماره تماس خود همراه با نام محصول مورد نظرتان را ثبت کنید تا درخواست شما را به فروشندگان و ارائه کنندگان این محصول ارسال کنیم

 

نام و نام خانودادگی شما (الزامی)

آدرس ایمیل شما (الزامی)

شماره تماس شما (الزامی)

نام محصول مورد نظرتان (الزامی)

پیام شما

 

 

  • امتیاز کلی
  • Rated 4.5 stars
    4.5 / 5 (1 )
  • امتیاز شما


دیدگاه ها بسته شده است